Alexanderlied
Pfaffe Lamprecht
(Straßburger Rezension - um 1170)
[...]
[7]   Philippus der nam ein wîb, 
di trûch einen vil hêrlîchen lîb. 
Ih sagû, wî ir name was: 
si hîz di scône Olympias.   [110] 
Diu was Alexandris mûter. 
Di frowe hete einen brûder, 
der was ouh Alexander genant, 
ze Persien het er daz lant. 
Der was ein furste alsô getân,   [115] 
er ne wolde werden undertân 
nie neheineme kuninge; 
daz sagih û âne lugene: 
er ne wolde ouh ze neheinen zîten 
von sturmen noh von strîten   [120] 
nie neheine wîs geflîhen, 
swî ime sîne dinc dâ irgîhen. 
Er was ein tûrlîcher degen 
und wolde rehter herschefte plegen. 

[8]   Woldet ir alle nû gedagen,   [125] 
sô woldih û sagen 
von Alexandris geburte, 
wî diu gewurte: 
sîn mûter frowe Olympias 
zestunt dô si sîn genas,   [130] 
dô wart ein michil nôtfal: 
di erde irbibete ubir al. 
Der donre wart vil grôz. 
Ein starkiz weder nider gôz. 
Der himel verwandelôte sih   [135] 
und di sunne vertunkelôte sih 
und hete vil nâh irn schîn verlorn, 
dô Alexander wart geborn. 
(Nû wil ich iu sagen von Alexanderes geburte   
wî si alhî gewurte. )
[9]   Nû ne vereischetih ê nie noh sint 
alsus geborn nie nehein kint.   [140] 
Geloubit mir des ih û sagen: 
er gedeih baz in drîn tagen 
dan alle andere kint, 
sô si drîer mânede alt sint. 
Und alsime iht des gescach,   [145] 
daz ime ubile ze hugen was, 
sô sach er alse der wolf deit, 
alser ubir sînem âze steit. 
Daz ih von ime sagen, daz ist wâr: 
strûb unde rôt was ime sîn hâr,   [150] 
nâh eineme vische getân, 
den man in den mere sehet gân, 
und was ime ze mâzen dicke 
und crisp als eines wilden lewen locke. 

[...]

[19]   Umbe daz und vil manich ander 
alsus wart daz kint Alexander 
listic, gwaldich unde balt. 
Nû allir êrist was er zwelif jâr alt,   [255] 
alsô stêtich was ime sîn mût, 
durh alliz werltlîch gût 
ne wolder nie geliegen 
und niemanne betriegen, 
noh durh lieb noh durh leit   [260] 
geswachen di wârheit. 
Einem sînen meistere daz wol schein: 
den stîz er ze tale ubir einen stein, 
daz ime sîn hals in zwei brach, 
wander ime eine lugene zû sprah.   [265] 
Nû sprechent manige lugenêre, 
daz der sîn vater wêre. 
Vil ubile ih des gelouben mach, 
wander ime den hals in zwei brach. 

zurück zur Hauptseite